بازگشت

من و رادیو جوان عزیزم:

- بعضی وقتا وقتی دوری نمیفهمی چقدر دلت تنگ شده ، مثل من که یادم نبود که دنیایی داشتم با رادیو جوان عزیزم ، 

چقدر سخته بازگشت برای من، چقدر طول میکشه این پروسه ، حتی زدن یک دکمه برای روشن شدن رادیو

و چقدر سخته که من تموم خاطرات میاد جلوی چشمام ، یادش بخیر دو سال پیش که هیچ صبح و شبی رادیو جوان عزیزمو ترک نمیکردم ، هر جا تحت هر شرایطی 

یادش بخیر

( وقتی نمیفهمیدم مدل تدوین چیه بیشتر از رادیو لذت میبردم، حالا هی دلم آهنگاشونو میخواد،دلم میخواد خودم تدوین کنم، خودم بنویسم، بخونم ، کلا خودشیفته هم شدم ، کاش دوباره فرصت بود...)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               من و داداشی:

 

 

 

- من : داداشی این بار خیلی زمانش بالاتر رفته

داداشم : ( با خنده ) جدن؟ یعنی هنوز رو اعصابت راه نرفتم ؟

من : نه تازه داری شروع میکنی

و ...

این بار تا روز آخر هم زیاد رو اعصاب راه نرفت ،

و باز رفت 

بوی ته چین ، بوی بی نظیر کیک قهوه ، مزه دوست داشتنی کلی سالاد و ژله ، مرغ و ماهی های فوق العاده ( از قول داداشی) خواهر پز 

درد و دلا و حرف زدنای تا سه و چهار صبح 

تلگرام بازی در فاصله ای کمتر از 5 متر با هم 

رفت تااااااااااااااااااااااا 

دفعه دیگه ورود داداشی

و خنده من رو هم با خودش برد !

البته آرامش و سکوت رو هم به طبقه من برگردوند.                                                                                                                                                                       

من و ریحان: 

_ 9 سال پیش روزای اول دانشگاه هیچ وقت فکر نمیکردیم اون نگاه اولمون تا این حد پایدار بشه، فکرشو نمیکردیم با دیدن همدیگه قراره چقدر آرامش بگیریم و قراره هر روز به فاصله هایی که ما رو از هم دور نگه میداره نفرین بفرستیم ، 

9 سال پیش فکرشو نمیکردم روزی نینیه خوشگلتو بغل بگیرم و بگم مامان ریحانو ببین.

راستش اون روزا فکرم این بود که با هم پیش میریم ، با هم به دکتری میرسیم ، اما تو بی معرفت شدی!

نگاهت میکنم ، چقدر تغییر کردی، چقدر زن شدی، خوب یاد گرفتی چادر به دندون بگیری و بچه رو با یه دست بلند کنی و حرص پدرشوهر و مادر شوهرتو بخوری و هر سال النگو رو النگو بندازی .

دلم برای اون ریحان تنگه اما ، ریحانکم هنوز هم هر بار خدا روشکر میکنم که عادت ندارم به طور عادی تو چشمای آدما نگاه کنم و در عوض وقتای با هم بودنمون میتونم با اراده بشینم جلوت ، دستاتو بگیرم و زل بزنم تو چشماتو از خاطراتمون بگم و توی بی حافظه هم بگی عه جدن؟ من که یادم نیست!

شیرین ترین ریحان دنیا ممنونم که هستی.

یاداوری شنبه 7 شهریور ، یک روز شیرین، خونه ریحان

نکته: همه اینها بازگشت ذهن منه به قبل هایی که دوست داشتنی تر بود .                                                                                                                                                                                                                                                             

 

 

 

/ 1 نظر / 18 بازدید
آيدا

سلام وبلاگ تونو ديدم واقعا وبلاگ خوبي داريد ، منم يک سايت دارم با موضوع شبکه اجتماعي به اسم کليکي ها محيط خيلي جذاب و سالمي داره با کلي عضو صميمي و مهربان که واقعا خوشحال ميشم بياي و عضو بشي اين ادرس صفحه عضويت http://clickiha.net/signup اومدي خبر بدي بيام پست هايي که گزاشتي رو بخونم . منتظرم عزيز