دردو دل

گاهی یا نه شاید باید بگم همیشه وقتی با یک نفر درد و دل میکنی ، چند دقیقه ای که میگذره و طرف اظهار نظر میکنه ، دلت میخواد کله خودت رو بکنی.

نمیدونم اینو باید ربطش بدم به فرهنگ مملکتمون یا تو کل دنیا همین طوره؟ به هر حال سوال اینه چرا مردم فکر میکنن وقتی باهاشون درد و دل میکنی وظیفه دارن بهت ثابت کنن داری اشتباه میکنی .

حتی شده با زور کتک بهت بقبولونن که تو حساس شدی.

عزیزم ، گلم ، فدات بشم وقتی یه نفر باهات درد و دل میکنه یعنی:

اول از همه بهت اعتماد کرده و حرفشو برات گفته ،

2: دلش پر بوده و نیاز به بیان داشته،

3: نیاز به همدردی داشته،

4: تا یه حدودی دوست داره بدونه اوضاع تو چطوریه چون هر آدمی وقتی تازه با یه مشکل روبه رو میشه خودشم به عمق مشکلش پی نبرده فقط فهمیده که یه نکته ای هست اما وقتی درد و دل میکنه و دنبال شرایط مشابه خودش تو حرفای طرف میگرده یعنی بعد از چند بار حرف زدن تازه بزرگی مشکلش مباد دستش.

5: دلش یه شونه واسه تکیه دادن میخواسته و یه دست مهربون واسه پاک کردن اشکاش.

پس لطفا لطفا لطفا فقط یه شنونده خوب باش و خوب درکش کن، بفهمش با همه مشکلاتش.

اون از تو شکافتن اتم رو نمیخواد ، چرا میخوای عین ای کی یو سان بشینی فکر کنی و راه حل بهش بدی خب خره تو هم هم سن خودشی بابا اگه راه حل بخواد میره پیش مشاور ، اگه هم قضاوت بخواد میره دادگاه و قاضی .

و تو هیچ کدوم از اون ها نیستی ، تو دوستشی، دوستش بمون ، دوست واقعی باش. 

آپولو هوا نکن، چرت و پرت الکی هم تحویلش نده ، اصلا مگه اون روانکاوی خواست که خودتو ملزم میدونی بشینی همه ویژگی هاشو دسته بندی کنی و هر جور شده به این نتیجه برسی که عیب از خودشه و بقیه عیبی ندارن. 

ببین تا اون جایی که عقل ناقص من یادگرفته اگه در مورد ویژگی های شخصی برای تو صحبت کنه و در اصل غیبت کنه که تو نشناسسیش برای تو غیبت محسوب نمیشه ، ببین وقتی طرف گناه غیبت رو برای خودش میخره یعنی دیگه چقدر دلش پره، تازه حالا میگیریم حرف من غلط، اصلا همینم بگیم غیبت ، خب یه کلام دهنتو واکن بگو فلانی غیبت نکن یا اگه میخوای غیبت کنی من پاشم برم. ولی توروخدا شروع نکن به خاطر اینکه بار گناه غیبت رو از رو دوش خودت برداری الکی از طرف حمایت کن تا به وظیفه شرعیت عمل کرده باشی.

اگه جنبه درد و دل شنیدن ندارین حرفی نیست ، به دوستتون بگین تا از اول تکلیف خودش رو بدونه، رابطه دوستیتون محکم بمونه و دل دوستتون بیشتر از قبل نگیره، باور کن شنیدن این جمله که " عزیزم ببخش من حوصله شنیدن درد و دل رو ندارم" برای اون شخص خیلی شیرین تر و رو راحت تر از اینه که بشینه از درداش بگه اون وخ تو چشمتو ببندی و شروع کنی به الکی دفاع کردن از دیگران.

گلم وقتی اون شخص برات موضوعی از زندگیشو میگه مطمئن باش یک دهم واقعیت براش قابل بیانه ، پس جلوی روش و پیش خودت نگو این چه آدم ضعیفیه ، خره اون فقط همین رو تونسته بیان کنه، شاید این مفدمس تا ببینه چقدر جنبه داری ، شاید هم مشت نمونه خرواره و انتظار داره که درک کنی خیلی بیشتر از حد بیانش دلش گرفته.

بعد وقتی از رفتار نادرست نزدیکانش باهات میگه خب یه نموره هم اون دوگوله رو به کار بنداز، نزدیکان هر کس همراهش تو مشکلات هستند، مشوقش تو فعالیتاشن، تکیه گاهش تو جاهای سخت زندگین و... حالا وقتی یه نفر از دوری حسی از نزدیکانش برات میگه یه مثقال فکر کن: خب یعنی حسابش رو بکن که تو همه اموری که به طور معمول همه ادما اون شخص نزدیک بهشون براشون انجام میده یا حمایت میکنه رو اون آدم نداره، خب 

بعد دهنت رو ببند و همین ! اگه باری ز دوشش برنداری 

یه بار نفهمیدنت رو هم رو دوشش نذار لطفا.

در کل شنیدن درد و دل یه کار بزرگه ، بلدی میخواد ، اگه بلد نیستی، اگه نمیخوای، اگه نمیتونی ، همون اول بهش بگو و اون و خودتو راحت کن.

 

/ 0 نظر / 2 بازدید